|
صندوق بازنشستگی کشوری سال 1380 برای نخستین بار به نقطه سربسری رسید،
در آن زمان میزان اعتبار مورد نیاز برای پرداخت حقوق بازنشستگان 4 هزار
و 577 میلیارد ریال و میزان درآمد کسب شده نیز همان مقدار بود. آن زمان
خبر رسیدن به نقطه سربسری و آغاز بحران در صندوق بازنشستگی کشوری را در
مذاکرات پشت درهای بسته و در میان مسئولان تصمیم گیر دهان به دهان گشت.
اما سالهای 3-82 بود که این موضوع دیگر خبری محرمانه نبود ، زمانی که
رییس وقت سازمان بازنشستگی کشوری اعلام کرد که این سازمان چند سالی است
قادر به پرداخت حقوق بازنشستگان نیست . از آن زمان تا کنون 8 سال می
گذرد ، 8 سالی که درآن ، این متمم های بودجه است که یاریگر مسئولان
سازمان در پرداخت حقوق بازنشستگان شده است. ماههای پایانی هر سال به
رسم مالوف ، ماههای دلهره آوری شده است. رفت و آمد مسئولان صندوق بین
وزارت رفاه ، مجلس و دولت بر کسی پنهان نیست-تامین کسری صندوق به منظور
پرداخت حقوق بازنشستگان - از دیگر سو تحلیل های آماری نشان می دهد
سازمان تامین اجتماعی نیز در سالهای نزدیک پیش رو از نقطه سربسری و
پیشی گرفتن هزینه ها به درآمدها ، عبور خواهد کرد. سرنوشتی که پیش بینی
آن حتی برای دیگر صندوق های بیمه ای کشور نیر مشکل نیست.
در
این میان جدیت مسئولان و متخصصان دریافتن راهکار برای این مشکل یکسوی
ماجراست و سوی دیگر آن به اجرا درآوردن راهکارهای است که بر کاغذها نقش
می بندد.
***
در
حال حاضر بیش از نیمی از جمعیت کشور در قلمرو امور بیمه ای در قالب
سازمانهای بزرگی همچون سازمان تامین اجتماعی با پوشش حدود 28 میلیون
نفر ، سازمان بازنشستگی کشوری با حدود 6 میلیون نفر، سازمان تامین
اجتماعی نیروهای مسلح با بیش از 5/4 میلیون نفر ، صندوق بیمه اجتماعی
روستائیان و عشایر با پوشش بیش از دو میلیون نفر و 14 صندوق بازنشستگی
خاص دیگر در مجموع با پوشش حدود دو میلیون نفر ، تحت حمایت خدمات بیمه
اجتماعی قرار دارند. از میان صندوق های موجود صندوق بازنشستگی کشوری
متعلق به کارکنان دولت است و صندوق تامین اجتماعی صندوق بخش کارگری و
مشاغل آزاد.
مستندات موجود نشان می دهد صندوق بازنشستگی کشوری در سال 80 به نقطه
سربسری رسید ، درسال جاری درآمدی معادل 32 هزار و 300 میلیارد ریال و
هزینه ای برابر با 70 هزارو 500 میلیارد ریال خواهد داشت به عبارتی
صندوق بازنشستگی کشوری در سال جاری 38 هزار و 200 میلیارد ریال کسری
دارد. این در حالی است که به اعتقاد کارشناسان وضعیتی کمابیش مشابه
برای صندوق تامین اجتماعی نیز وجود دارد.
«ما
در مدیریت و سیاست گذاری صندوق های بیمه ای هیچ گاه از مبانی نظری و
علمی استفاده نکرده ایم» ناصر شیبانی عضو هیات علمی دانشکده اقتصاد
دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به مطلب فوق می گوید: تصمیم گیری در حوزه
تعهدات بلند مدت به طور قطع باید با استفاده از نتایج تحلیل ها و
محاسبات اکچوئری ( بیمه ای) باشد که هیچ گاه این امر محقق نشده است.
وی
اضافه می کند: دومین نکته ای که درعلل بروز بحران در صندوق های بیمه ای
باید مورد توجه قرار گیرد این است که از گذشته و همواره تصمیم گیری در
کشور ما تصمیم گیری بوروکراتیک بوده که صرفاً به منافع کوتاه مدت توجه
شده است و از آنجا که تعهدات حوزه بازنشستگی تعهدات بلند مدت است درعمل
هیچ مدیر بوروکراتیکی حاضر نمی شود تصمیمات خود را بر اساس منافع و
مصالح بلند مدت صندوق ها در نظر بگیرد.
شیبانی معتقد است: «دو موضوع ذکر شده درکنار هم منجر به آن شده است که
ذخایر این صندوق ها در گذر زمان به جای کمک به پایداری مالی صندوق ها
صرف تصمیم گیری ها مقطعی شده و هزینه شود.»
عضو
هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی اضافه می کند: «دغدغه افزایش حقوق
مشترکان و تامین رفاه نسبی آنان با تکیه بر منابع موجود ، مصلحت اندیشی
هایی است که همواره به هدف کوتاه مدت مدیران این حوزه بدل شده
است.»
بیشترنظام های بیمه ای موجود کشور متکی بر سیستم
pay as you go
یا همان سیستم بیسمارکی است ، الگویی که نخستین بار درآلمان اجرا شد و
هنوز هم در بسیاری از کشورهای غربی و توسعه یافته به عنوان سیستم پایه
ای نظام تامین اجتماعی استفاده می شود ، کشوریهایی که از نظر جمعیتی
دارای جمعیت مسن هستند ولی همین کشورها با پیش بینی تغییرات جمعیتی ،
تغییراتی را در سیستم بیمه ای خود ایجاد کردند و مولفه های بیمه ای را
به نحوی تغییر دادند که بتوانند پاسخگوی مشترکان خود باشند. اما درکشور
ما سازمان بازنشستگی کشوری با قدمتی حدود نیم قرن که در سال 1345 تاسیس
شد و سازمان تامین اجتماعی که در سال 1353 ایجاد شد با تغییراتی اندک
در سیستم بیمه ای خود به کار ادامه دادند تا اکنون و درسال 1388 موج
بحران درآنها آنچنان شدید باشد که کمتر کسی بتواند آن را نادیده بگیرد.
صمد
ا... فیروزی سرپرست معاونت سیاست گذاری و برنامه ریزی وزارت رفاه و
تامین اجتماعی در بررسی وضعیت کنونی صندوق های بیمه و چالشهای آنها
توجه خود را بیشتر بر مسائل برون صندوقی معطوف می کند: تصویب قوانین
موردی بدون محاسبات بیمه ای علت اصلی چالش های صندوق های بازنشستگی
است. در مواردی تلاش برای حل مشکلات بخش های دیگر ، تبعاتی را برای
صندوق های بیمه ای داشت به عنوان مثال مدیران برای حل مشکل بیکاری
اقدام به کاهش سن بازنشستگی کردند. به نحوی که در حال حاضر ایران پایین
ترین سن بازنشستگی را در دنیا دارد. ما درتحقیقی سن بازنشستگی را در
بین 132 کشور عضو اتحادیه بین المللی تامین اجتماعی بررسی کردیم تنها
کشوری که در آن فردی می توانست با 45 سال سن بازنشسته شود ، ایران بود.
فیروزی درادامه می گوید: صندوق بازنشستگی کشوری عمری 60 ساله دارد ،
کارمندان دولت که 30 سال پیش به استخدام درآمده اند الان همگی بازنشسته
شده اند ، از طرف دیگر استخدام به همان نسبت افزایش نیافته است.
وی در
پاسخ به این پرسش که چرا صندوق های خاص و جوانتر به نقطه سربسری و
بحران نزدیک شده اند می گوید: برخی صندوق ها مثل صندوق نفت را نمی توان
کاملاً بیمه ای به حساب آورد ، صندوقی که در ساختار وزارت نفت تعریف
شده است. یا صندوق بانک ها که منابع آنها محدود است بنابراین ، این
صندوق تا وقتی که به ایفای تعهدات خود نرسیده به نظر می رسد از شرایط
مناسبی برخوردار است یا صندوق بیمه روستائیان که تنها سه تا چهار سال
از عمر آن سپری می شود و تعهدات جدی آن 15 سال آینده شروع خواهد شد
بنابراین شرایط آن درحال حاضر مناسب است.
سرپرست معاونت سیاست گذاری و برنامه ریزی وزارت رفاه درادامه تاکید می
کند: به اعتقاد من بزرگترین غفلت صندوق ها در زمان جوانی آنها صورت
گرفته است ، دورانی که باید مسئولان سرمایه آنها را در فعالیتهای
اقتصادی استفاده می کردند که تامین کننده تعهدات آتی آنها باشد.
چرا
مسئولان از این اقدام مهم غافل بوده اند؟ پرسشی است که فیروزی تلاش می
کند در پاسخ به آن مشکلات بیرونی را مورد اشاره قرار دهد: دلایل زیادی
می توان برای آن مطرح کرد و پاسخ به آن مستلزم مفروضات زیادی است به
عنوان مثال جامعه ، دردوران جوانی این صندوق درگیر جنگ بود. موضوع دیگر
سرمایه گذاری های آنها است که در مواردی دوره بازدهی آنها بسیار طولانی
شده که موضوع زمان در سودآوری پروژه ها بسیار تاثیر داشته است.
وی
اضافه می کند : از طرف دیگر بازنشستگی نابهنگام در صندوق بازنشستگی
کشوری و تامین اجتماعی در وضعیت فعلی تاثیر گذار بوده است. بر اساس
بررسی که در صندوق تامین اجتماعی انجام شده و آنها اعلام کرده اند
میانگین بیمه پردازی در این صندوق 18 سال است درحالی که میانگین زمانی
پرداخت مستمری بازنشستگان بیش از 29 سال است ، نکته دیگر افزایش سن
امید به زندگی است ، قبل از پیروزی انقلاب این عدد شاید کمتر از 60 سال
بود ، فردی با سنی حدود 57 سال بازنشسته می شد درحالی که اکنون با
افزایش سن امید به زندگی که بیش از 70 سال است درصندوق تامین اجتماعی
پرداخت حقوق بازنشستگی به طور میانگین 23 سال است.
فیروزی در این زمینه وضعیت صندوق بازنشستگی کشوری را مناسب تر می داند:
در گذشته برای استخدام در دستگاههای دولتی شرایطی از جمله شرط سنی وجود
داشت مثلاً تحصیلات دیپلم با 24 سال ، فوق دیپلم 27 و ... و مدت اشتغال
نیز معمولاً بین 25 تا 30 سال بود ، بنابراین اینجا توازن منطقی تری
وجود داشت اما درصندوق تامین اجتماعی حداکثر سن ورود به صندوق وجود
ندارد به عنوان مثال یک کارفرما می تواند فردی را در 60 سالگی به کار
گیرد.
یافتن
راهکاری عملی برای بهبود شرایط صندوق های بیمه ای کشور درحالی به چالش
جدی حوزه تامین اجتماعی کشور تبدیل شده است که بر اساس مدارک موجود ،
اگر راهکاری عملی برای وضع موجود در پیش گرفته نشود در سال 1400 هزینه
کلیه صندوق های بیمه ای کشور باید توسط دولت تامین شود تا این صندوق ها
قادر به انجام تعهدات خود درمقابل مشترکان باشند. درکنار این مشکل ،
سالمند شدن جمعیت ، افزایش نرخ بیکاری ، عدم پرداخت مطالبات کامل صندوق
های بزرگ همچون تامین اجتماعی و کشوری توسط دولت در سالهای گذشته از
جمله مسائلی است که مشکلات این حوزه را دو چندان کرده است.
علی
محمد گودرزی ، رییس سابق موسسه عالی پژوهش سازمان تامین اجتماعی دراین
میان معتقد است مهمترین علت بروز چالش موجود فقدان یک نظام محاسبه بیمه
ای است.
وی می
گوید: من واژه بحران را برای صندوق های بازنشستگی نمی پسندم . من می
توانم بگویم منابع و مصارف این صندوق ها باهم همخوانی ندارد. ما باید
رویکرد حمایتی را از رویکرد بیمه ای جدا کنیم و بگذاریم بیمه گری به
عنوان یک حرفه جایگزین رویکرد حمایتی شود و مراکزی که کار بیمه ای
انجام می دهند بتوانند بر اساس منابع خود نسبت به سرمایه گذاری مناسب
اقدام کنند.
گودرزی خاطر نشان می کند: مدتها است که بین فعالیت های صندوق های بیمه
و محاسبات بیمه ای شکافی جدی وجود دارد.ضمن اینکه موضوع سرمایه گذاری
در این صندوق ها بسیار مهم است ، آیا مدیران منابع خود را دراموری که
خود تشخیص داده اند سرمایه گذاری کرده اند؟ وی اضافه می کند: به نظر می
رسد زمان های سیاست گذاری ها و نوع نگاه مسئولان به این بخش تاثیر
زیادی در اقدامات نهایی داشته است. ضمن اینکه بین تورم ، بیکاری و
منابع صندوق ها همبستگی مثبتی وجود دارد ، وقتی اشتغال نباشد ، منابع
نباشد ، سرمایه گذاری خارجی صورت نگیرد خود به خود چالش صندوق های بیمه
افزایش می یابد.
ادامه دارد |