|
امروزه اغلب کشورهای جهان برای تأمین رفاه بازنشستگان و سالمندان خویش به ایجاد سیستم های بازنشستگی چندلایه روی آورده اند. این سیستم ها هر چند در کشورهای مختلف اشکال گوناگونی دارند، اما به طور کلی در لایه های مختلف خویش، سطوح مختلف نیازهای افراد را هدف قرار می دهند. لایه های پایه عموماً نقش بازتوزیعی دارند و به تأمین حداقل نیازهای معیشتی بازنشستگان می پردازند. لایه های بیمه ای، نقش جایگزینی درآمد دوران اشتغال و حفظ جایگاه درآمدی بازنشستگان را بر عهده دارند. در سیستم های بازنشستگی چندلایه، طرح های بازنشستگی خصوصی به عنوان بخشی از سیستم بازنشستگی برای تأمین مناسب مزایا در زمان بازنشستگی در نظر گرفته شده است. در این طرح ها که معمولاً اختیاری است و با مشارکت بیمه شده و کارفرما شکل می گیرد با در نظر گرفتن امتیازات ترغیبی (در رایج ترین شکل آن، عدم اخذ مالیات از وجوه تا زمان برداشت توسط بیمه شده و یا در نظر گرفتن معافیت مالیاتی جهت کارفرما) افراد را نسبت به پس انداز (پرداخت حق بیمه) جهت ایام بازنشستگی ترغیب می نمایند تا نهایتاً بار مالی دولت در تأمین هزینۀ افراد در سنین سالمندی کاهش یابد. از همین رو دولت ها با وضع قوانین و مقررات مربوط مراقبت لازم از پایداری این صندوق ها (که یا توسط خود کارفرمایان تشکیل می گردد و یا صندوق های بازنشستگی خصوصی هستند) و حراست از وجوه بیمه شدگان را به انحاء مختلف به عمل می آورند.
از آن جا که بحث سیستم های بازنشستگی چندلایه و طرح های بازنشستگی خصوصی در سال های اخیر در کشور ما مطرح گردیده و تشکیل صندوق های بازنشستگی خصوصی در قانون اوراق بهادار جمهوری اسلامی ایران (بند 19 ماده 1 قانون بازار اوراق بهادار جمهوری اسلامی ایران مصوب 1384) نیز پیش بینی گردیده و اخیراً هم ایجاد سیستم های بازنشستگی چندلایه در لایحۀ برنامۀ پنجم کشور لحاظ گردیده است، لذا به منظور آشنایی با مفاهیم پایۀ این طرح ها، گزارش دفتر حسابداری عمومی ایالات متحده در خصوص پاسخگویی به سؤالات اساسی در باب طرح های بازنشستگی خصوصی که در سال 2002 تهیه شده است و در آن تقریباً انواع طرح های بازنشستگی خصوصی آن کشور مورد بحث قرار گرفته و به ویژه چگونگی نظارت و کنترل بر عملکرد این طرح ها را بیان نموده ارائه و نهایتاً چگونگی استقرار سیستم های بازنشستگی خصوصی در قالب نظام چندلایه در ایران در بخش نهایی پیشنهاد گردیده است. |
|
|